Παλλάδος Αθηνάς 44, Παλλήνη
Τηλ.: 210 6034 203


Ωράριο Γυμναστηρίου:
Καθημερινά
Δευτέρα -Παρασκευή: 11:00 - 21:00

Προγράμματα

Weight FightTM
Δευτέρα : 10:00 - 11:00 & 18.00 - 21.00
Τετάρτη : 10:00 - 11:00 & 18.00 - 21.00
Παρασκευή : 10.00 - 11:00 & 18.00 - 21.00

Αίθουσα με βάρη
Δευτέρα-Παρασκευή 11:00 - 21.00

TRX
Τρίτη: 20:00 - 21:00
Πέμπτη: 20:00 - 21:00

Pilates
Δευτέρα: 17:00-18:00
Τρίτη: 11:00-12:00 & 16:00-17:00
Τετάρτη: 17:00-18:00
Πέμπτη: 11:00-12:00 & 16:00-17:00
Παρασκευή: 11:00-12:00 & 17:00-18:00

Ορθοσωμία
Δευτέρα: 13:30 -14:30
Τετάρτη: 13:30 -14:30
Παρασκευή: 13:30 -14:30

Kick Boxing
Τρίτη: 18:00-19:00
Πέμπτη: 18:00-19:00

Blog

Αληθινή Ανάσταση

  |   Επίστημονικά Άρθρα

Όλη η  ανθρωπότητα σηκώνει τον ίδιο σταυρό, ανεξαρτήτου θρησκείας! Οι μεγαλύτερες προσευχές  γίνονται στα νοσοκομεία, στα κρεβάτια ασθενών, έξω από τα παράθυρα, στα προαύλια και στην κάθε ψυχή που για το δικό της λόγο, κουβαλάει πόνο. Χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά, κάποιοι άλλοι υποφέρουν μέσα στα νοσοκομεία, όλοι οι υπόλοιποι έχουμε κλειδωθεί στα σπίτια μας για να σπάσουμε την αλυσίδα της εξάπλωσης του περιβόητου ιού, που ήρθε και μας έκανε τον «καθρέπτη» της μέχρι τώρα ζωής μας.. Τελικά πόσο βάναυσα φερθήκαμε μέχρι σήμερα στον πλανήτη, στον άνθρωπο, στον εαυτό μας; Ο ουρανός καθάρισε..Τα νέρα στις λίμνες ξεθόλωσαν…Στους δρόμους συναντάς ζώα άγρια.. Τελικά πόσο σκληρός υπήρξες άνθρωπε;Διανύσαμε την εβδομάδα Των Παθών, αντιμέτωποι ο καθένας ξεχωριστά  με τους δικούς του δαίμονες, μ´ αυτούς που δεν μπορεί να συμφιλιωθεί, μ´ αυτούς που όσο κι αν επιθυμεί να κρύψει, αυτοί ουρλιάζουν σαν τους λύκους στο όλογιωμο φεγγάρι… Ο Ιούδας αυτοκτόνησε, μια δεύτερη προδοσία χειρότερη της πρώτης. Ο Πέτρος πάλι εξιλεώθηκε όταν αναγνώρισε την αποτυχία του.  Τη στιγμή που συναντήθηκαν τα βλέμματα τους ένιωσε τιποτένιος. Μετανόησε και συγχωρέθηκε αν και ο ίδιος ίσως και να ένιωθε πως δεν άξιζε τη συγχώρεση Του…  Μα κάθε φορά που άκουγε το λάλημα ενός πετεινού έκλαιγε και Του ζητούσε συγνώμη. Άραγε εμείς θα εξιλεωθούμε ποτέ; Θα καταφέρουμε να δούμε την προσωπική  μας αποτυχία; Θα επιτρέψουμε στο Άγιο τούτο φως να εισέλθει στο σκότος; Έχουμε καταφέρει όλο αυτό το διάστημα να αγαπήσουμε τον εαυτο μας;Έχουμε μάθει το μένουμε σπίτι…Άραγε όλο αυτό το διάστημα μάθαμε το σε νοιάζομαι, το σ´ αγαπάω, το προστατεύω; Θα καταφέρουμε να βγούμε ανθρώπινοι και καλύτεροι απ´ όλο αυτόν τον εφιάλτη; Αυτές τις μέρες οι εκκλησίες θα λειτουργούν, αλλά εμείς θα προσευχόμαστε από το σπίτι. Αυτή η προσευχή ίσως και να είναι πιο δυνατή γιατί είναι εσωτερική, πηγάζει εκ των έσω κι όχι εκ των πρέπει. Αυτή την περίοδο αναμένουμε όσο ποτέ το φως. Καλούμαστε να κατανοήσουμε όλα αυτά που τόσα χρόνια δεν καταφέραμε. Φέτος, όπως και πέρυσι, κουβαλάμε όλοι τον ίδιο σταυρο κι ο καθένας ξεχωριστά το δικό του. Όλη η ανθρωπότητα έγινε ένα. Όλα αυτά τα χρόνια ήταν ο άσπρος, ο μαύρος, ο κοντός, ο χοντρός, ο άσχημος. Φέτος όπως και πέρυσι χειροκροτάμε όλοι για τον κάθε νικητή ανεξαρτήτου χώρας! Μας συγκινεί η κάθε εικόνα. Δώδεκα μαθητές. Είδαν και έζησαν τα θαύματα Του. Μα κάτω από το σταυρό Του, μόνο ο Ιωάννης ήταν πλάι στη μητέρα Του.  Και Εκείνος, ματωμένος , καρφωμένος στο σταυρό Του, όταν  είδε τον πόνο και  τη θλίψη στα μάτια τους, ξέχασε το δικό Του πόνο και προσπάθησε να τους παρηγορήσει. Στο σταυρό επάνω διψούσε μα η πραγματική Του δίψα ήταν άλλη… Ήταν αυτή της δικιάς μας σωτηρίας…Η σωτηρία των ανθρώπων. Σήκωσε όλες τις αμαρτίες μας, όλων των αιώνων λες και ήταν  ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος στον κόσμο. Εξαιτίας μας, στερήθηκε το βλέμμα του πατέρα Του στην πιο οδυνηρή Του  στιγμή και φώναξε γεμάτος πόνο, “Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες”;Φράση που είπαμε κι εμείς, μόνο που ο Θεός δεν μας εγκατέλειψε..Εμείς απομακρυνθήκαμε…Κάναμε θεό την ύλη, ξεχνώντας τον άνθρωπο. Μα Εκείνος ακόμη προσευχήθηκε και για τους σταυρωτές Του…“Πατέρα μου, συγχώρεσέ τους γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν”. Να συχωρούμε και να προσευχόμαστε.Όχι μόνο για μας αλλά και για όσους μας έφταιξαν…Γιατί  τη στιγμή που το έκαναν, δεν ήξεραν τι κάνουν…. Και ποιος δεν έχει βιώσει τον πόνο του προσωπικού του σταυρού όλες αυτές τις μέρες;  Ποιος δεν κοίταξε τον εσταυρωμένο με δάκρυα στα μάτια; Ποιος δεν Τον παρακάλεσε για να τον σώσει για ακόμα μια φορά; Ποιος δεν ένοιωσε μικρός και τιποτένιος. Ποιος δεν ένοιωσε ντροπή, αφού σε όλα τα μαρτυρία των ημερών κάπου είδαμε κρυμμένο και τον εαυτό μας. Αξίζαμε τη σταύρωσή Του;  Ποιος απο μας είναι ο αναμάρτητος; Βουτηγμένοι στις αμαρτίες μας και απομακρυσμένοι από σένα. Προδώσαμε εσένα αλλά και εμάς. Σε απαρνηθήκαμε….Τα χρήματα, η δόξα, η εξουσία, η φιλαυτία. Στη ψυχή μας φυτέψαμε αγκάθια, δεν αφήσαμε χώρο για τριαντάφυλλα και ακριβώς γι’ αυτό βουλιάξαμε… Δεν ποτίσαμε τον προσωπικό μας κήπο και όταν αυτός μαράθηκε, κάναμε τα αδύνατα δυνατά να ξεραθεί και αυτός του διπλανού μας.. Μα παρ’ όλα αυτά προσμονούμε την προσωπική μας Ανάσταση… Την αξίζουμε; Ίσως μόνο όταν καταφέρουμε και αναγνωρίσουμε την αποτυχία μας, όπως ο Πέτρος εκείνο το βράδυ. Μόνο όταν καθαρίσουμε τη ψυχή μας με δάκρυα…Μόνο όταν μετανοήσουμε…Μόνο όταν συγχωρήσουμε… Μόνο όταν γίνουμε άνθρωποι….  Μόνο όταν μάθουμε ν’ αγαπάμε…
Καλή κι αληθινή Ανάσταση!