Παλλάδος Αθηνάς 44, Παλλήνη
Τηλ.: 210 6034 203


Ωράριο Γυμναστηρίου:
Καθημερινά
Δευτέρα -Παρασκευή: 11:00 - 21:00

Προγράμματα

Weight FightTM
Δευτέρα : 10:00 - 11:00 & 18.00 - 21.00
Τετάρτη : 10:00 - 11:00 & 18.00 - 21.00
Παρασκευή : 10.00 - 11:00 & 18.00 - 21.00

Αίθουσα με βάρη
Δευτέρα-Παρασκευή 11:00 - 21.00

TRX
Τρίτη: 20:00 - 21:00
Πέμπτη: 20:00 - 21:00

Pilates
Δευτέρα: 17:00-18:00
Τρίτη: 11:00-12:00 & 16:00-17:00
Τετάρτη: 17:00-18:00
Πέμπτη: 11:00-12:00 & 16:00-17:00
Παρασκευή: 11:00-12:00 & 17:00-18:00

Ορθοσωμία
Δευτέρα: 13:30 -14:30
Τετάρτη: 13:30 -14:30
Παρασκευή: 13:30 -14:30

Kick Boxing
Τρίτη: 18:00-19:00
Πέμπτη: 18:00-19:00
 

Blog

Παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου

  |   Life Coaching

Η πριγκίπισσα που νίκησε το δράκο, κάποτε έγραψε…”….. έβγαλα το μαχαίρι από το θηκάρι μου και τον τάισα με σάρκα κατάδικη μου αγαπημένη. Παράπλευρη απώλεια της μεγαλύτερης μάχης που χρειάστηκε να δώσω ποτέ. Της μάχης που μου έδωσε αλλά και μου άλλαξε τη ζωή. Τον πάλεψα με νύχια και με δόντια τον κερατά τον καρκίνο. Ορκίστηκα πως δεν θα του περάσει. Όχι σε μένα… Και δεν του πέρασε. Έχασα τα μαλλιά μου, έχασα το στήθος μου, μα ποτέ το γέλιο μου. Σε κάθε κακή βιοψία, σε κάθε εμπόδιο, σε κάθε ρημάδι φάρμακο, σε κάθε ζαλάδα κι αναποδιά εγώ γελούσα. Γέλιο ρε, ξέρεις τι σημαίνεις γέλιο; Με την καρδιά μου, λες και ήταν το τελευταίο μου. Κι έφτασα κοντά στο να είναι. Γέλιο όταν περπατούσα στους διαδρόμους, όταν περπατούσα με τα σακουλάκια του χειρουργείου. Γέλιο όταν δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου από τις χημειοθεραπείες. Γέλιο στη θέα του καραφλού εαυτού μου. Είπα πως δεν θα του περάσει, πως δεν θα με στερήσει από τους αγαπημένους μου. Πως δε θα του δώσω το δικαίωμα να το κάνει. Και το πέτυχα. Σήμερα έκλεισαν 3 χρόνια. Φόρεσα το ροζ μπλουζάκι του survivor και περπάτησα τα 5 χιλιόμετρα στο κέντρο της Αθήνας. Λευκά και ροζ τα μπλουζάκια μας διακήρυτταν τη σημασία της μάχης ενάντια στον καρκίνο. Περπατούσαν για τη ζωή. Το ίδιο έκανα κι εγώ. Καμαρώνοντας για όσα πέτυχα εγώ, που μέχρι το σημείο μηδέν της ζωής μου, με θεωρούσα αδύναμη. Αλλά δεν είμαι. Κανείς δεν είναι αν δεν το θελήσει. Αν δε σηκώσει τα χέρια και πει “τώρα θα πεθάνω”. Μάχη. Διαρκής μάχη. Με όλους τους δαίμονες που μας απειλούν καθημερινά. Με τον καρκίνο να έχει το ρόλο του αρχηγού. Μην του περάσει. Μην το αφήσετε. Όπως δεν το άφησα κι εγώ. Κοιτάζω ξανά το τατουάζ. Θα μένει εκεί, πάνω στην τομή για να μην ξεχάσω ποτέ. Να μην ξεχάσω πως μπορεί ο άνθρωπος να ξεπεράσει τον εαυτό του. Να γατζωθεί από τη ζωή και να τη διεκδικήσει με πάθος, με θέληση, με ορμή. Για τον ίδιο κι εκείνους που αγαπά. Εγώ το δαίμονα μου τον νίκησα. Δεν ξέρω για πόσο. Ίσως για λίγο, ίσως και για πάντα. Δε με απασχολεί. Γιατί και να ξαναεμφανιστεί, εγώ πάλι θα του εναντιωθώ. Και ξανά και ξανά. Κι ας είναι όσο επιθετικός θέλει. Δεν παραδίνομαι ρε, ψόφα! Έχω πράγματα να κάνω εδώ πάνω. Δεν πάω πουθενά. Κατάλαβε το πως με μένα είσαι χαμένη υπόθεση κι άδειασε μου τη γωνιά…» Στους ήρωες απαιτείται σεβασμός. Και για μένα όλοι οι άνθρωποι που πολέμησαν και πολεμούν με τον καρκίνο δεν είναι τίποτα άλλο παρά από πραγματικοί ήρωες. Αληθινά πρότυπα που θες και αξίζεις τον κόπο να τους μοιάσεις. Γι’ αυτή τη δίψα και αυτή την αγάπη για τη ζωή. Γι’ αυτή την αναθεώρηση και την αυτοβελτίωση. Γι’ αυτή τη νέα φιλοσοφία και αγάπη ζωής… Γι’ αυτή τη δύναμη!!!